DOM WDÓW
Naprzeciw kościoła NP Marii i św. Jerzego, u zbiegu ulic Matejki i Kościelnej stoi budynek wybudowany w 1683 r. Pochodzi z fundacji księcia Sylwiusza Fryderyka Wirtemberga i być może jego braci. Był to konwent wdów po kaznodziejach i nauczycielach, które książęta otaczali opieką. Zamieszkiwało w nim wtedy bezpłatnie 8 wdów, którym zapewniano także opał.


Zdjęcie sprzed modernizacji budynku. Widoczne jeszcze małe okienka na mansardzie.
Z lewej widoczny nieistniejący już budynek nr 11, pełniący do 1923 r. rolę starostwa



Dom Wdów po 1910 r. Po modernizacji na mansardzie urządzono pokoje mieszkalne z dużymi oknami.
Z prawej ul. Kościelna i widoczny dom o nr 9 i 10.
Widoczny pomnik Bismarcka został w 1944 r. zdjęty na przetopienie.


Z lewej nieistniejący budynek nr 13 (były budynek XIX-wiecznej poczty głównej), z prawej płot otoczający kościół. Zdjęcie z ok. 1916 r.



Kolorowe zdjęcie Domu Wdów. Widokówka ze zbioru J. K.


Barokowy portal i obramienia okien. Nad drzwiami, niewidoczna w cieniu, kuta krata pochodząca z czasów budowy budynku.

Wbrew temu, co pisano dotychczas, Dom Wdów nie był podwyższany o piętro w XIX w., gdyż zawsze był piętrowy. Wynika to z poniższego rysunku F.B. Wernera z ok. 1750 r. Czyli na początku XX w. (ok. 1916 r.) dodano jedno mieszkalne piętro na istniejącej mansardzie. Nie wiadomo kiedy zamieniono dach na mansardowy. Ponadto po wybudowaniu był jednym z najwyższych budynków w mieście i widoczny na rysunkach miast z XVII-XVIII wieku.


Dom Wdów na pierwszym planie wg F.B. Wernera.
Widać, że jest piętrowy

Budynek w trakcie walk o miasto 23-24 stycznia 1945 r. został spalony. Poniżej pokazano jego stan w 1955 r.

Dom Wdów przed 1955 r. z jeszcze zachowanymi murami mansardy
Dom Wdów od zewnątrz. stan z 1955 r. po rozebraniu murów mansardy
fot. J. Jaworski. DŻS
Odbudowa wnętrz w latach 1960-1962 (podawano datę 1965, ale ona nie zgadza się z historią Szkoły Muzycznej).
Fot. ze zbioru S. Kokota
Po odbudowie. Widok z lat 70-ych. Ze zbioru S. Kokota

W latach 1960-1962 został odbudowany, a wnętrze adaptowano dla potrzeb Państwowego Ogniska Muzycznego, które 3 września 1962 roku rozpoczęło działanie z 20 nauczycielami i 400 uczniami (z historii PSM). Mury i tynki zostały odrestaurowane, a dach mansardowy odtworzony. W wyniku tych poczynań zewnętrzne bryły są wierne pierwowzorowi, natomiast wnętrze jest całkiem nowe i nie odpowiada dawnemu układowi. Portal i obramienia okien są oryginalne, za wyjątkiem stolarki, która także spłonęła. Jest to prawdopodobnie najstarszy i jedyny dom mieszkalny, który dotrwał do naszych czasów i został odbudowany. Niżej pokazano jego obecny widok.

Dom wdów w 2003 r.


W roku 1965/1966 POM została przekształcona w Państwową Szkołę Muzyczną I stopnia, istniejącą do dzisiaj.

Literatura:
Przyłęcki Mirosław. Najcenniejsze zabytki Oleśnicy. Zapiski oleśnickie nr 2. 1995


Od autora Lokacja miasta Oleśnica piastowska Oleśnica Podiebradów Oleśnica Wirtembergów
Oleśnica za Welfów
Oleśnica po 1885 r. Zamek oleśnicki Kościół zamkowy Pomniki Inne zabytki
Fortyfikacje Herb Oleśnicy Herby księstw Drukarnie Numizmaty Książęce krypty
Kary - pręgierz i szubienica Wojsko w Oleśnicy Walki w 1945 roku Renowacje zabytków
Biografie znanych osób Zasłużeni dla Oleśnicy Artyści oleśniccy Autorzy
Rysowali Oleśnicę Fotograficy Wspomnienia osadników Mapy Co pod ziemią?
Landsmannschaft Oels Wydawnictwa oleśnickie Recenzje
Bibliografia Linki Podziękowania Zauważyli nas Interpelacje radnych
Alte Postkarten - widokówki Fotografie miastaRysunki Odeszli
Nowości
Szukam sponsora do wydania książki o zamku oleśnickim
Ciekawostki (ponad 500 tematów)