Podstawową częścią herbu jest godło. Wywodzi się ono z dawnych znaków własnościowych, pieczęci, monogramów. Są to najczęściej przedstawienia broni (np. miecz, strzała), zwierząt i ptaków (lew, koń, jeleń, orzeł, sokół. sowa), sprzętów gospodarskich (podkowa, grabie, sierp), roślin (róża, dąb), ciał niebieskich (księżyc, gwiazdy), elementów architektury (bramy, mury), krzyże w różnych odmianach (kawalerski, grecki, łaciński) oraz powszechniejsze na zachodzie Europy figury heraldyczne: pasy, słupy, skosy, krokwie, kliny i inne. Ale też części ciała (nogi, ręce, głowy), monogramy i wiele innych wyobrażeń i przedmiotów.

Godła są przedstawione w sposób graficznie uproszczony, stylizowane, bez perspektywy i modelunku. W herbie Oleśnicy godłem jest orzeł św. Jana Ewangelisty (biały z głową w złotym nimbie - aureoli) - Orzeł w symbolice chrześcijańskiej był zawsze atrybutem św. Jana Ewangelisty, gdyż orzeł wznosi się najwyżej, jest więc tak jak św. Jan Ewangelista najbliższy Bogu. Wymaganiu uproszczenia i stylizowania nie odpowiada rysunek orła na oficjalnym herbie - jest bowiem zbyt rozbudowany. Bardziej odpowiedni heraldycznie (także historycznie) jest rysunek orła wcześniej używany i zalecony do używania w herbie Oleśnicy przez Komisję Heraldyczną. Rada Miasta nie zechciała tego zalecenia uwzględnić.

Znak musi posiadać tło. W herbie tłem godła jest tarcza o określonej barwie. Kolorem tła w tarczy herbu Oleśnicy jest czerwień. Barwy heraldyczne, zwane też tynkturami, są barwami czystymi, bez żadnych odcieni. W średniowieczu do podstawowych barw zaliczano czerwień, błękit, zieleń i czerń oraz metale: złoto i srebro (w druku kolorowym zastępowane barwą żółtą i białą). Potem doszła purpura i barwa naturalna. W hierarchii barw najwyżej stoją metale, dalej czerwień, błękit, zieleń i czerń. Innych kolorów heraldyka nie używa (wyjątek stanowi herb Oleśnicy, w którym ostatnio przyjęto kolor bordowy !!! ). Nie można używać mieszanych kolorów np. czarno-bordowego, żółto-białego itp.(wyjątek stanowi herb Oleśnicy, w którego opisie przyjęto takie sformułowania !!! ).

W herladyce wybrano nie tylko barwy, ale i ustalono zasady ich łączenia, tak, aby nie mogły się wzajemnie neutralizować. Jedną z zasad klasycznej heraldyki jest zasada oszczędności barw oraz tzw. reguła alternacji, zabraniająca kładzenia metalu na metal i koloru na kolorze. Wyjątek zrobiono dla czerni, uważanej za symbol stali i którą można łączyć zarówno z metalami jak i kolorami (czerń jest też brakiem koloru - "światła"). Zwracano szczególną uwagę, żeby nie łączyć błękitu z zielenią i złota ze srebrem (jak to zrobiono w herbie Oleśnicy !!!), ponieważ kolory te zlewają się i są nieczytelne z większej odległości. Dla oddania barw w drukach i rysunkach czarno-białych stosuje się umowny, graficzny system - szrafury. W starszych publikacjach kolor tła (czerwień) w herbie jest przedstawiony w postaci pionowych pasów. Złoto w postaci kropek a srebro - w postaci koloru białego (papieru). Niekiedy na czarno-białych rysunkach herbów nanoszono pierwszą literę nazwy koloru.

wg. herbarza T. Gajla

Herbem nazywamy wizerunek składający się z dwóch odpowiednio barwionych elementów: tarczy i zawartego w jej polu znaku zwanego inaczej godłem. Czyli herbem Oleśnicy jest orzeł świętego Jana Ewangelisty w tarczy na czerwonym tle.

Kształt tarczy zależy od okresu historycznego. Gdy tarcza pełniła swą obronną rolę, herb był na niej namalowany. Później stała się umownym tłem godła - tarczę przypominającym. W herbie Oleśnicy kształt tarczy był gotycki (XIII-XIV w.), potem renesansowy (XVI w.) i w końcu zastosowano kartusz. Nie kształt tarczy jest bowiem istotny dla przedstawienia herbu, lecz jej barwa i pionowe, poziome czy ukośne podziały.

Na tarczy czwórdzielnej w krzyż kładzie się cztery herby rodowe. W polu pierwszym występował herb własny, zarazem ojcowski. W drugim herb rodowy matki, a w polu trzecim i czwartym odpowiednio herby babki czystej (od ojca) i babki macierzystej (od matki). Pozwala to odczytać genealogię właściciela herbu. Podobnie jest na herbie pięciodzielnym. Sercowe pole (1) - to herb ojca. Piąte pole - herb prababki od ojca. Typowym przedstawicielem herbu genealogicznego jest herb Krystyny z Szydłowieckich. Herby z tarczą dzieloną Podiebradów i Wirtembergów to herby ziemskie - pokazujący ziemie (księstwa, miasta, ziemie itp.) we władaniu właściciela herbu.

Na tarczy oparty jest hełm w koronie. Kształt hełmu jest w zasadzie dowolny, byle był średniowieczny. Korona jest najczęściej typu szlacheckiego, tzn. złota, z trzema fleuronami (kwiatonami - liśćmi winogron) i dwiema perłami (gałkami). Na otoku korony znajduje się 9 lub 5 kamieni. W herbie Oleśnicy korona jest typu szlacheckiego (została niestety "uszkodzona" podczas prób jej komputerowej wektoryzacji. Z korony złotej wyodrębniono otok srebrny. Opisano ją jako zółto-białą !!!. Zniknęły kamienie i pojawiły się dwa "nity?".). W herbach na zamku oleśnickim i w kościele zamkowym często występuje korona rangowa - mitra książęca np. w herbach Wirtembergów i Brunszwików. Nie są spotykane korony rangowe: baronowskie z siedmioma i hrabiowskie z dziewięcioma perłami.

Na hełmie w koronie umieszczony jest klejnot. To ta część hełmu, widoczna z daleka, mocno podwyższająca postać rycerza, a także identyfikująca go mimo przyłbicy, zastraszająca przeciwnika i płosząca jego konia. Klejnot często powtarzał godło z tarczy, umieszczone niekiedy między rogami lub skrzydłami, lub z dodanymi pawimi piórami W herbie Oleśnicy (który jest wzorowany na herbie szlacheckim) klejnotem jest księżycowy (czyli srebrny) sierp z krzyżem i trzema czerwonymi strzelistymi wieżami z blankami (w opisie herbu Olesnicy podano kolor sierpa księżycowego jako biały, a wieże jako bordowe- czarny !!!). Klejnot ten nawiązuje do Piastów śląskich.

W herbie książąt oleśnickich w klejnocie jest pół orła i pawie pióra. W wielu herbach klejnotem jest pęk pawich piór (w herbie księstwa ziębickiego), skrzydła orła (Podiebradowie, hrabstwo kłodzkie), róg bawoli (Wirtembergowie), pióra strusie w określonej ilości (przeważnie trzy albo pięć), najczęściej srebrne (białe). Niektóre herby nie posiadają klejnotów, koron lub hełmów (herb Hohenzollernów występujący w kościele zamkowym).

Ozdobnym, nie obowiązkowym elementem herbu są labry, czyli rozbudowana do bogatego, symetrycznego ornamentu (udrapowana) chusta położona na hełmie (lub pod hełmem - na głowie). Służyła ona pierwotnie do osłony hełmu (głowy) przed słońcem, szczególnie skutecznie po zmoczeniu.
Ten niewielki, a użyteczny płat tkaniny przekształcił się w dekoracyjne obramowanie herbu (liście akantu), rozrósł się i otoczył tarczę, przytłaczając swą agresywnością i strojnością główne elementy (niestety, tak jest w najnowszym herbie Oleśnicy).
Barwy labrów zależą od barw herbu: wierzch odpowiada kolorowi tarczy, spód - kolorowi godła lub jego najważniejszej części. Czyli w herbie Oleśnicy wierzch powinien być czerwony a spód biały (srebrny). Niestety, w herbie Oleśnicy występuje różnica w kolorach tarczy i wierzchu labrów - jest to prawdopodobnie błąd powstały podczas drukowania Zapisków Oleśnickich - skąd pochodzi rysunek tego herbu.Obecnie tę różnicę, powstała przypadkowo - oficjalnie zatwierdzono.
Przy tarczach dzielonych na pół pionowo (lub poziomo) barwy labrów prawej strony odpowiadały prawej (lub górnej) części tarczy, labry zaś lewej strony - lewej (lub dolnej). Gdy tarcza dzielona jest na większą ilość części, do ustalania barw labrów brakuje sztywnych reguł.

Do ozdób herbu zaliczają się także trzymacze - ludzkie, alegoryczne lub zwierzęce postacie trzymające tarczę. Są nimi np. anioły trzymające tarczę Wirtembergów na dziedzińcu zamku, lwy podtrzymujące herby na bramie zamku oleśnickiego, gryfy podtrzymujące herby znajdujące się w korytarzu Ratusza oleśnickiego. Trzymacze za wyjątkiem aniołów (które unoszą się w powietrzu) stoją na postumentach.

Do ozdób można zaliczyć także dewizy (motta) na szarfach pod herbem (np. w herbie księcia Erdmanna Wirtemberskiego na pomniku Złotych Godów).

Często herby książąt były przedstawiane na tle płaszcza podbitego gronostajem i zwieńczonego mitrą książęcą. Miał go już nie istniejący herb pierwszego z Brunszwików na dziedzińcu zamku oleśnickiego i Erdmanna Wirtemberskiego na pomniku Złotych godów.

Niektóre herby posiadają oznakę orderu. Posiadał ją m.in. herb księcia Erdmanaa Wirtemberskiego na pomniku Złotych Godów.
Ozdoby były kiedyś dodawane osobnymi dyplomami jako udostojnienie starego herbu, najczęściej wraz z nadaniem tytułu arystokratycznego.

Rysunek herbu jest poparty opisem. Przy czym rysunek jest pochodną opisu. Opis herbu nazywa się blazonowaniem. Jest to rodzaj zwięzłego i przejrzystystego opisu herbu. Na jego podstawie można narysować herb. W uchwałach zatwierdzających herb, opis znajduje się w części głównej zaś rysunek w załączniku.

Literatura:

Gajl T. Herby szlacheckie Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Wydawnictwo L&L, Gdańsk 2003
Gajl T. Polskie rody szlacheckie i ich herby. Białystok. 1999.

http://republika.pl/akromer/systematyka2.html
http://www.herby.com.pl/herby/
http://www.paslek.com/articles.php?id=16

Początki miasta • Oleśnica piastowska • Oleśnica Podiebradów • Oleśnica Würtembergów • Oleśnica Welfów
Zamek oleśnicki • Kościół zamkowy • Inne zabytki • Księstwo oleśnickie • Fortyfikacje
Herb Oleśnicy • Herb księstwa • Inne herby • Drukarnie • Książęce krypty
Kary i pręgierz • Pomniki • Wojsko w Oleśnicy • Numizmaty • Walki w 1945 r.
Renowacje i zamierzenia • Kalendarium • Biografie historyczne • Zasłużeni dla Oleśnicy
Artyści oleśniccy • Autorzy • Inni artyści • Fotograficy • Wspomnienia osadników • Mapy • Zagadki
Rozmaitości • Co pod ziemią? • Landsmannschaft Oels • Galeria • Wydawnictwa oleśnickie
Bibliografia • Linki • Podziękowania • Zobacz księgę gości • Dopisz się do księgi
Od autora