Rozwój uzbrojenia i jego wpływ na konstrukcje murów obronnych

Do ok. połowy XV w. podstawowe uzbrojeniem obraniających i atakujących miasta były kusze ręczne i niekiedy ciężkie. Dla tego typu uzbrojenia istniejące konstrukcje murów miejskich spełniały swoje zadania.

W 1432 r. wojska husyckie zagroziły Oleśnicy. Posiadały one już artylerią prochową, skutecznie kruszącą przedpiersia murów obronnych, a często także burzącą odcinki murów lub wyburzając otwory (wyłomy) umożliwiające dostęp do miasta - nawet oddziałom jazdy.

Donośność pocisków dział husyckich znacznie przewyższała także odległości strzału z kuszy. Artylerzyści husyccy byli zatem poza zasięgiem obrony i bezpiecznie mogli ostrzeliwać anachroniczne już konstrukcje obronne z XlII i XIV wieku (umocnienia oleśnickie nie wytrzymały ognia artyleryjskiego husytów - natomiast - namysłowskie oparły się atakowi!). Wojny husyckie wykazały malejącą przydatność dotychczasowego systemu obrony miast i zamków.

• Stosowanie armat do obrony miast i konieczność budowy bastei mogących pomieścić armatę (y), amunicję i stworzyć ochronę dla załóg bastei.
• Budowę murów (koncepcji) obronnych bardziej odpornych na działanie pocisków armatnich.

Wraz z dalszym rozwojem uzbrojenia artleryjskiego - typowe mury obronne miast (jak w Oleśnicy) tracą na znaczeniu. O technice oblężniczej w średniowieczu można przeczytac na http://www.gildia.pl/teksty/misiek/technika_obleznicza

Ceny uzbrojenia w XV wiecznej Polsce (podobne były na Sląsku)

Literatura:

1. Bogdanowski J. Architektura obronna w krajobrazie Polski. PWN. 2002 r.
2. Przyłęcki M. Cykl artykułów w Panoramie Oleśnickiej nr 37, 39, 41, 44, 46 z 1994 r.