Kolejny wspólny medal Johanna Neidhardta i Samuela Pfahlera. Zagadka intencji powstania

W 1672 r. książę Wirtembersko-Oleśnicki Sylwiusz Fryderyk zatrudnia mincerza Jana Neidhardta, a w 1673 r. mincerza Samuela Pfahlera. Zaczynają oni projektowanie medali i przygotowują się do bicia monet. Po długiej przerwie trwającej od początków wojny trzydziestoletniej książęta oleśniccy odzyskują prawo bicia monet - nastąpiło to zapewne w 1674 r. Najczęściej J. Neidhard projektuje medale, a S. Pfahler monety. Jednak na początku ich wspólnej działalności (która trwała tylko do 1678 r. ) zdarzają się wspólne projekty medali. J. Neidhardt tworzy projekt awersu, S. Pfahler - rewersu. Dwa- trzy takie medale powstały w 1677 r. Poniżej przedstawiam kolejny medal dwóch mincerzy. Identyfikacja tego faktu była możliwa dzięki udostępnieniu mi dobrego katalogu monet przez osobę chcącą zachować anonimowość (dziękuję !).

Kształt - owal. Materiał - srebro. Wymiary 32 x 41 mm, ciężar 17,17 g.

Awers: popiersie księcia Sylwiusza Fryderyka w bogatej zbroi, przepasanego antyczną szarfą (togą), w dużej peruce, z głową zwróconą na wprost. Napis w otoku SYLVI(US) FRID(ERICUS) D(EI) G(RATIA) DUX WURTEMB(ERGENSIS) TEC(CENSIS) IN SIL(ESIA) OLS(NENSIS (Sylwiusz Fryderyk z bożej łaski książę Wirtembergii, Tec i na Śląsku Oels). Pod spodem inicjały IN - Johann Nieidhardt.

Rewers: napis otokowy DITESCO PIETATE ET IUSTITIA (tłumaczenie ze słownikiem, co zazwyczaj nie oddaje sensu - wzbogacam pobożność i prawo???). Data 1677. Typowy herb księstwa Wirtembersko-Oleśnickiego, ale pod nim krzyż i serce, które to symbole mają jakąś wymowę (starożytny symbol miłości i oddania?). Obok inicjały SP - Samuel Pfahler.

W 1677 r. obchodzono uroczyście 5-lecie związku małżeńskiego księcia z Eleonorą Karoliną (Charlottą) Mompelgard. Wybito medal tej okazji poświęcony. Może i pokazany medal miał związek z tymi obchodami? Występuje on także z uszkiem do zawieszania na szyi.